Zarządzanie mieniem komunalnym – umowa koncesji na roboty budowlane lub usługi

W myśl ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej, gospodarka komunalna może być prowadzona przez jednostki samorządu terytorialnego w szczególności w formach samorządowego zakładu budżetowego lub spółek prawa handlowego.

Ustawa dopuszcza również, aby jednostki samorządu terytorialnego w drodze umowy mogły powierzać wykonywanie zadań z zakresu gospodarki komunalnej osobom fizycznym, osobom prawnym lub jednostkom organizacyjnym nieposiadającym osobowości prawnej.

Przy czym w przepisach wskazano, iż mogą być to umowy zawierane na zasadach ogólnych, bądź w oparciu o szczegółowo wymieniony katalog ustaw:

–  z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych ,

–  z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych,

– z dnia 19 grudnia 2008 r. o partnerstwie publiczno-prywatnym,

–  z dnia 9 stycznia 2009 r. o koncesji na roboty budowlane lub usługi,

– z dnia 29 stycznia 2004 r. – Prawo zamówień publicznych,

–  z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie,

– z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym.

I. Umowa koncesji na roboty budowlane lub usługi

Od kilku lat na gruncie prawa polskiego obowiązują przepisy ustawy dnia 9 stycznia 2009 r. o koncesji na roboty budowlane lub usługi. Jej celem było stworzenie nowych możliwości wykonywania zadań publicznych przez zaangażowanie środków prywatnych i wykorzystanie potencjału prywatnych podmiotów. Koncesje nie stanowią formy prywatyzacji zadań publicznych. Podmioty publiczne w dalszym ciągu pozostają odpowiedzialne za ich realizację.

Koncesja jest jedynie metodą ich wykonywania, w której ryzyko ekonomiczne powodzenia przedsięwzięcia w zasadniczej części zostaje przeniesione na podmiot prywatny.

Jest to najistotniejszy element odróżniający koncesje od sensu stricte zamówienia publicznego. W zamówieniu publicznym mamy do czynienia ze stosunkiem między zamawiającym a wykonawcą, który w zamian za z góry określone wynagrodzenie wykonuje określone świadczenie na rzecz zamawiającego. Oznacza to, że całość ryzyka ekonomicznego powodzenia przedsięwzięcia jest ponoszona przez zamawiającego.

U podstaw koncesji leży przekonanie, że zaangażowanie środków prywatnych i wykorzystanie potencjału podmiotów prywatnych może znacznie poszerzyć możliwości wykonywania zadań publicznych oraz wpływać na poprawę dostępności i jakości usług publicznych.

Koncesja jest umową o charakterze odpłatnym w której, koncesjonariusz zobowiązuje się do wykonania przedmiotu koncesji za wynagrodzeniem. Dodatkowo wskazuje się, że wynagrodzeniem może być:

1) w przypadku koncesji na roboty budowlane – wyłącznie prawo do korzystania z obiektu budowlanego, albo takie prawo wraz z płatnością koncesjodawcy,

2) w przypadku koncesji na usługi – wyłącznie prawo do korzystania z usługi, albo takie prawo wraz z płatnością koncesjodawcy.

Koncesja oznacza umowę tego samego rodzaju jak zamówienie publiczne z wyjątkiem faktu, że wynagrodzenie za wykonanie roboty budowlanej lub świadczenie usługi stanowi albo wyłącznie prawo do korzystania z takiego obiektu budowlanego lub usługi, albo takie prawo wraz z płatnością koncesjodawcy.

Orzecznictwo Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości dostarcza wyjaśnień pomagających odróżnić koncesje od tradycyjnej definicji zamówienia publicznego.

W sprawie C-324/98 Telaustria1 oraz w postanowieniu C-358/00 Buchhandler2 mowa jest o tym, że koncesję odróżnia od zamówienia to, że „..wynagrodzeniem za realizację zadania w drodze koncesji może być możliwość eksploatacji (wykorzystywania) przedmiotu koncesji w zamian za pobieranie opłat”. Koncesja występuje, więc wówczas, gdy ustalony sposób wynagrodzenia opiera się na uprawnieniu koncesjonariusza do prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie oferowanych przez niego usług i oznacza, że ponosi on ryzyko związane z prowadzeniem działalności w tym zakresie.

Takie ukształtowanie sposobu wynagrodzenia wyraźnie wskazuje, że jednym z możliwych sposobów wynagrodzenia jest możliwość pobierania przez koncesjonariusza opłaty od użytkowników przedmiotu koncesji.

W orzeczeniu ETS w sprawie C-458/03 Parking Brixen3 wskazano wyraźnie, że:

„..wynagrodzenie koncesjonariusza nie pochodzi od danego organu władzy publicznej, lecz z kwot pieniężnych wpłacanych przez osoby trzecie z tytułu korzystania z rzeczonego parkingu. Ten sposób wynagrodzenia oznacza, że koncesjonariusz bierze na siebie ryzyko związane z korzystaniem ze spornych usług, co stanowi cechę charakterystyczną koncesji. Z tego względu w sytuacji takiej, jak ta zaistniała w postępowaniu głównym, nie mamy do czynienia z zamówieniem publicznym na usługi, lecz z koncesją na świadczenie usług publicznych”.

 

http://www.radosiewicz-kancelaria.pl

 

Reklamy

Dziedziczenie ustawowe cz. II

Dziedziczenie jednego rodzica i rodzeństwa przyrodniego, a dziedziczenie dziadków.

Co dzieje się ze spadkiem w przypadku, kiedy spadkodawca nie pozostawił po sobie żadnych zstępnych  (nie miał dzieci lub zmarły one wcześniej), nie miał małżonka lub zmarł on wcześniej. Nie żyje jeden z rodziców ani rodzeństwo.

W przykładzie pozostali jedynie – jako najbliższe osoby pozostające w kręgu spadkobierców ustawowych spadkodawcy 1) ojciec i 2) brat/siostra przyrodnia

Na podstawie art. 932 § 3 Kodeksu cywilnego w razie braku zstępnych i małżonka spadkodawcy cały spadek przypada jego rodzicom w częściach równych, czyli po połowie. Natomiast jeżeli jedno z rodziców nie dożyło otwarcia spadku, udział spadkowy, który by mu przypadał, przypada rodzeństwu spadkodawcy w częściach równych na podstawie art. 932 § 4 k.c., przy czym udział ten dziedziczy zarówno rodzeństwo rodzone, jak i przyrodnie (por. uchwała SN z 14 października 2011 roku, III CZP 49/11).

Jak wynika z treści uchwały z 14 października 2011 roku, III CZP 49/11 uprawnienie do dziedziczenia rodzeństwa przyrodniego w tym wypadku wynika z pokrewieństwa ze spadkodawcą, a nie z rodzicem spadkodawcy i jest niezależne od tego czy dziedziczenie dotyczy udziału zwolnionego przez rodzica wspólnego, czy też drugiego z rodziców.

Jeśli w omawianej sytuacji dożyli by dziadkowie spadkodawcy lub jedno z dziadków, to zostają oni wyłączeni od dziedziczenia.

W świetle art. 934 k.c. do kręgu spadkobierców ustawowych należą dziadkowie spadkodawcy, jednak  dziadkowie i ich zstępni dziedziczą z mocy ustawy w dalszej kolejności, gdy brak jest małżonka, zstępnych spadkodawcy, jego rodziców, rodzeństwa i zstępnych rodzeństwa, chcących i mogących dziedziczyć. Wystarczy więc, że w chwili otwarcia spadku (śmierci spadkodawcy) żyje choćby jeden przedstawiciel tej grupy spadkobierców ustawowych, chcący i mogący dziedziczyć, z którą dziadkowie i ich zstępni konkurują, by do dziedziczenia dziadków i ich zstępnych nie doszło (tak. komentarz do art. 934 k.c. teza 2, M. Pazdan [w:] Kodeks cywilny. Tom II. Komentarz. Art. 450–1088, red. K. Pietrzykowski, wyd. elektroniczne 2015, Legalis).

 

http://radosiewicz-kancelaria.pl/

Spadek – testament , czy dziedziczenie ustawowe (cz. I spadkobiercy ustawowi)

pieniądzeSpadek, czyli dobra materialne, prawa lub obowiązki  przechodzą z chwilą śmierci spadkodawcy, na jedną lub kilka osób. Kwestię zasad dotyczących przechodzenia spadków na spadkobierców są szczegółowo uregulowane w prawie.

Spadek otwiera się z chwilą śmierci spadkodawcy.

 

Powołanie zaś do spadku może wynikać bądź z ustawy bądź z testamentu, albo z obu tych łącznie.

 

Dziedziczenie ustawowe co do całości spadku następuje wtedy, gdy spadkodawca nie powołał spadkobiercy albo gdy żadna z osób, które powołał, nie chce lub nie może być spadkobiercą.

 

Spadkobiercą może być osoba fizyczna lub prawna, np. spółka z o.o. (nie może być spadkobiercą osoba fizyczna, która nie żyje w chwili otwarcia spadku, ani osoba prawna, która w tym czasie nie istnieje), z wyjątkami : dziecko w chwili otwarcia spadku już poczęte może być spadkobiercą, jeżeli urodzi się żywe, a także fundacja ustanowiona w testamencie przez spadkodawcę może być spadkobiercą, jeżeli zostanie wpisana do rejestru w ciągu dwóch lat od ogłoszenia testamentu.

 

  1. DZIEDZICZENIE USTAWOWE – stare i nowe przepisy

 

  1. Jeżeli osoba zmarła przed dniem 28 czerwca 2009 r., spadkobiercami ustawowymi są:

W I grupie spadkobierców ustawowych: w przypadku, gdy zmarły pozostawił zstępnych (potomstwo):

  • dzieci, a jeżeli nie dożyły otwarcia spadku – wnuki, prawnuki itd.,
  • małżonek;

w takiej sytuacji zstępni i małżonek dziedziczą w częściach równych, z tym jednak, że część przypadająca małżonkowi nie może być mniejsza niż 1/4 spadku, co ma znaczenie, gdy zmarły pozostawił więcej niż troje dzieci.

  1. W drugiej grupie spadkobierców ustawowych . w przypadku, gdy zmarły nie pozostawił potomstwa:
  • małżonek,
  • rodzice,
  • rodzeństwo, a jeżeli któreś z nich nie dożyło otwarcia spadku – zstępni rodzeństwa (na przykład siostrzenica, bratanice, bratankowie, a dalej ich dzieci);

w takiej sytuacji udział małżonka wynosi 1/2 spadku, druga połowa przypada łącznie rodzicom i rodzeństwu, natomiast w razie braku zstępnych, rodziców, rodzeństwa i zstępnych rodzeństwa cały spadek przypada małżonkowi.

 

  • W trzeciej grupie, w przypadku, gdy zmarły nie pozostawił nikogo z wymienionych w części I i II – gmina ostatniego miejsca zamieszkania spadkodawcy w Polsce, a przy braku takiego – Skarb Państwa.

 

  1. Jeżeli osoba zmarła 28 czerwca 2009 r. lub po tej dacie, spadkobiercami ustawowymi są:

 

W I grupie –  w przypadku, gdy zmarły pozostawił potomstwo – identycznie jak w sytuacji opisanej w części I

 

W II grupie , w przypadku, gdy zmarły nie pozostawił potomstwa:

  • małżonek,
  • rodzice (oboje), przy czym udział małżonka wynosi połowę spadku.

W przypadku, gdy zmarły nie pozostawił potomstwa i jeden z rodziców nie żyje:

  • małżonek,
  • żyjący rodzic,
  • rodzeństwo, a jeżeli któreś z nich nie dożyło otwarcia spadku – ich zstępni, przy czym udział spadkowy małżonka dziedziczącego wraz z żyjącym rodzicem, rodzeństwem lub ich zstępnymi wynosi połowę.

W  przypadku, gdy zmarły nie pozostawił potomstwa, małżonka, rodziców, rodzeństwa bądź zstępnych rodzeństwa:

  • dziadkowie, w częściach równych,
  • jeśli dziadkowie nie dożyli otwarcia spadku, ich miejsce zajmują ich zstępni (stryjowie, wujowie, ciotki).

 

W III grupie – w przypadku, gdy zmarły nie pozostawił nikogo z wymienionych w części I, II.

 

W przypadku, gdy zmarły nie pozostawił nawet pasierbów – gmina lub Skarb Państwa, tak jak w części A III.

Od dnia 28 czerwca 2009 r. znacznie powiększył się krąg osób dziedziczących z ustawy – dziadkowie, pasierbowi, a gmina i Skarb Państwa odsunięte zostały na dalsze miejsca.

 

 

http://www.radosiewicz-kancelaria.pl