Kiedy Sąd orzeknie winę współmałżonka

Zgodnie z art.  57 ustawy Kodeks Rodzinny i Opiekuńczy  sąd orzekając rozwód orzeka także, czy i który z małżonków ponosi winę rozkładu pożycia.

Jedynie na zgodne żądanie małżonków sąd zaniecha orzekania o winie. W tym wypadku następują skutki takie, jak gdyby żaden z małżonków nie ponosił winy.
Co prawda Kodeks Rodzinny i Opiekuńczy nie precyzuje przyczyn winy w rozpadzie małżeństwa, jednakże w tym zakresie orzecznictwo sądowe jest bardzo bogate.
Przesłanki winy współmałżonka:
I. Groźba
II. Nieetyczne postępowanie,
III. Nieróbstwo,
IV. Odmowa współżycia,
V. Odmowa wzajemnej pomocy,
VI. Porzucenie/opuszczenie współmałżonka,
VII. Zdrada
VIII. Pijaństwo/uzależnienie,
IX. Przemoc,
X. Zły stosunek do rodziny współmałżonka,
XI. Denuncjacja

Zdrada.
Nie ulega wątpliwości, że zawinioną przyczyną rozkładu pożycia małżeńskiego jest dobrowolny fizyczny akt płciowy z inną kobietą lub mężczyzną, także z osobą tej samej płci. Za częściowo niesłuszne należy uznać stanowisko zajęte przez Sąd Najwyższy w orzeczeniu z 24 kwietnia 1951 r. (C 735/50, NP 1951, nr 12, s. 44), w którym wskazano, że naruszeniem wierności małżeńskiej jest wszelkie zachowanie jednego z małżonków wobec osoby trzeciej płci odmiennej, które może stwarzać pozory cudzołóstwa lub w inny sposób wykracza poza granice przyjętej normalnie obyczajowości i przyzwoitości. Zachowania te należy uznać za naganne wobec współmałżonka także wtedy, gdy dotyczą osób tej samej płci, np. poświęcanie przyjaciółce dużo więcej czasu i uwagi niż mężowi (wspólne wyjazdy wakacyjne z wyłączeniem małżonka, poruszanie tematów istotnych z punktu widzenia rodziny zamiast z małżonkiem, to z przyjaciółką, wspólne spotkania towarzyskie z wyłączeniem małżonka, zwierzenia i tajemnice przed małżonkiem). W takich przypadkach istotna jest oczywiście również postawa wykluczonego z życia współmałżonka, to znaczy, czy akceptuje on taki stan rzeczy, czy też zgłasza protest i sygnalizuje, że czuje się pominięty w życiu żony bądź męża. (Wierciński Jacek (red.), Kodeks rodzinny i opiekuńczy. Komentarz)
Denuncjacja

„Wzajemne denuncjowanie się małżonków przed władzami okupacyjnymi świadczy o ich wzajemnej głębokiej nienawiści i jest objawem zawinionego przez obie strony zupełnego i trwałego rozkładu pożycia małżeńskiego.” (orzeczenie SN z dnia 20 października 1952 r., C 42/52, OSN 1954, poz. 30).

„Złożenie zeznań przed organami wymiaru sprawiedliwości w sprawie przeciwko mężowi, chociaż przepis prawa zezwala na ich odmowę, nie stanowi ważnej przyczyny rozkładu.” (orzeczenie SN z dnia 5 kwietnia 1952 r., C 926/5, NP 1953, nr 5, s. 81).

KR
Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s